MOJEJ MAMIE

Twoje rece pamietam szorstkie

I usmiech na dobrej twarzy

Kiedy rozwierałaś dziecięce piąstki

Łaskocząc paluszek każdy

Po niebie pędzą niespokojne konie

To burza przyszła od Wołoki

Deszcz ciepły mył dom i jabłonie

Daleki grom, las ciemny, obłoki

Piekno przyrody na zawsze zostaje

Jak szereg liter w granicie

Pan Bóg nierówno karty rozdaje

Miłość, nienawiść, choroby i zycie.

Dzisiaj kiedy staję nad Twoim grobem

Z sercem pełnym spóźnionej miłości

Łza pod powieką, niczym korszun dziobem

Rozdziobuje wspomnień obrazy z przeszłości.

wiersz Zenona Cydzika

z tomiku " Idę w świat".