* * *

Mamo,

tyle mi jeszcz

czułości zostało,

bo dałam ci jej za mało!

za mało!

Gdyby można było

choć na jedną godzinę

zawrócić czas,

powiedziałabym tylko:

    - nie bój się Mamo,

    masz przecież nas!

    Serca nasze,

    nasze dłonie,

    które

    w potrzebie

    zastapią Twoje.

Albo nie mówiłabym

nic.

Trzymałabym Twoje ręce,

głaskała włosy,

a czas

toczyłby się bezgłośnie

obok nas.

wiersz Marii Sokół

z tomiku "Jak ptasie pióra na wietrze"